Eski Türkçe Kız İsimleri

A Harfi ile Başlayan Eski Türkçe Kız İsimleri Aba

Eski Türkçede “büyük anne” veya “saygı duyulan kadın” anlamına gelir.

Abay

“Dikkatli, özenli” manasında kullanılan bir ad.

Alçiçek

“Al” (kırmızı) ve “çiçek” kelimelerinden türeyen; “kırmızı çiçek” anlamındadır.

Alangoya

Türk mitolojisinde bahsi geçen efsanevi bir kadın kahramanın adı.

Alkız

“Al” (kırmızı) ve “kız” sözcüklerinin birleşimiyle “kırmızı yanaklı kız” anlamı taşır.

Altun

Eski Türkçede “altın” anlamına gelir, değerli olma vurgusuyla kullanılır.

Arıkız

“Temiz, saf” anlamındaki “arı” ile “kız” kelimelerinin birleşimi.

Arın

“Arınmak, saflaşmak” fiilinden türeyen ve saflığı simgeleyen bir ad.

Asena

Türklerin dişi kurt efsanesinden gelen, soyluluk ve liderlik simgesi.

Asıltay

“Asıl” (kök, öz) ve “tay” birleşimi; “özden gelen tay” manasında.

Atlı

Eski Türkçede at ile özdeşleşen, cesaret ve hız çağrıştıran bir isim.

Aybar

“Ay” ve “bar” (var, mevcut) kelimelerinden; “parlak ay” anlamını taşır.

Aydangül

“Ay” ve “gül” birleşimiyle, ay gibi parlak ve gül gibi zarif.

Aygül

“Ay” ve “gül” sözcüklerinin birleşimi; “ay ışığı kadar güzel çiçek.”

Aybike

“Ay” ve “bike” (kadın, hanım) sözcüklerinden türeyen, “ay gibi kadın” anlamında.

Bagül

Bazı lehçelerde “dağ gülü” ifadesinden türediği düşünülür.

Balca

“Bal” kökünden gelen, tatlılık ve hoşluk simgesi.

Balkız

“Bal” ve “kız” birleşimi; “tatlı kız” anlamındadır.

Barçın

Eski metinlerde değerli bir kumaş türü, zarafetin ifadesi.

Bartu

“Yüksek, ulu” anlamlarında kullanılan eski bir unvan; kız ismi olarak da tercih edilebilir.

Batuçiçek

“Batu” (sağlam, güçlü) ve “çiçek” kombinasyonu, güçlü zarafeti vurgular.

Baygül

“Bay” (zengin, varlıklı) ve “gül” sözcükleriyle “zengin gül” anlamı.

Begüm

Türkçede “soylu kadın, hanımefendi” anlamına gelen geleneksel bir unvan.

Belinay

Modern yorumlarda geçse de “Beli” (ince, zarif) ve “ay”ın birleşiminden türediği düşünülür.

Bengisu

“Bengi” (sonsuz) ve “su” birleşimi; “sonsuz hayat veren su.”

Biricik

“Eşi, benzeri olmayan” anlamında sevgi dolu bir ad.

Büküm

“Bükmek” fiilinden; esneklik ve dayanıklılığa atıf yapar.

Cangül

“Can” ve “gül” sözcüklerinin birleşimi; sevgi ve zerafet ifadesi.

Canıda

“Can” ve “ıda” (vermek) birleşimi; can dostu veya can veren anlamı.

Caysu

“Cay” (akarsu) ve “su” birleşimi; berrak bir suyu simgeler.

Caygül

“Cay” (dere, ırmak) ve “gül” ifadesiyle doğayı ve güzelliği bütünleştirir.

Cazibe

Türkçeye Arapçadan girse de eski metinlerde “çekicilik” anlamı için kullanıldığı görülür.

Cengül

“Cen” (can) ve “gül” birleşimi; yaşamın çiçeği vurgusu.

Ceren

Aslen “ceylan” anlamında; zarifliği ve hızlılığı simgeler.

Ceylan

Yine aynı kökten; ince ve zarif hayvanla özdeşleştirilir.

Cinik

Eski dönemlerde “küçük kap, fincan” anlamıyla kullanılmış, sevimliliği vurgular.

Çağ

“Zaman dilimi, dönem” anlamında; yeni başlangıçlara vurgu yapar.

Çağasun

“Çağa sunulmuş” veya “döneme ait” anlamlarını çağrıştırır.

Çağıl

“Çağlamak, coşmak” fiilinden; enerjik bir isim.

Çamgül

“Çam” ağacı ve “gül” birleşimi; doğanın farklı güzelliklerini buluşturur.

Çandar

Tarihî metinlerde “meşale taşıyan, ışık getiren” anlamıyla kullanıldığı bilinir.

Çarıkız

“Çarı” (eski ayakkabı) ve “kız” sözcükleri; sade ve köklü yaşam ifadesi.

Çavlu

“Parıltı, ışıltı” anlamına gelebilen bir kelime.

Çayla

“Çay” (küçük akarsu) ve “la” ekinin birleşimiyle dingin suyu hatırlatır.

Çekim

Çekicilik, cazibe manasında; ilgi odağı olma vurgusu.

Çıral

“Çıra” (meşale) kelimesinden; aydınlatan, ışık saçan demek.

Çınay

“Çın” (yankı) ve “ay” birleşimi; “yankı yapan ay ışığı.”

Çisel

İnce ince yağan yağmur veya yağmur damlası çağrışımıyla narin bir isim.

Daba

Eski bazı sözlüklerde “kalın ve güçlü” anlamında geçer, sağlamlığı simgeler.

Dalkız

“Dal” ve “kız” birleşimi; doğayla özdeş, nazik bir kimlik vurgusu.

Dayan

“Dayanmak, güçlü olmak” fiilinden türeyen azim ve direnç ifadesi.

Delen

“Delmek, aşmak” anlamıyla engelleri aşan karakteri sembolize eder.

Demir

Genelde erkek ismi olarak bilinse de eski Türklerde güç simgesi olarak kızlarda da kullanılabilmektedir.

Dikmen

“Yüksek tepe, doruk” anlamında; yücelik simgesi.

Dirlik

“Huzur, düzen” manasında; esenlik vurgusu.

Dolun

“Dolunay” kelimesinin kısaltılmış hali, tam parlak ayı simgeler.

Doruk

Zirve, en üst nokta; kız ismi olarak da tercih edilebilir.

Durgün

“Dur” ve “gün” birleşimi; sakin, dingin bir günü ifade eder.

Ebar

Eski bazı metinlerde “kıymetli” ve “özgün” anlamlarını çağrıştırır.

Ecir

Eski Türkçe kökenli olup “ödül, karşılık” manasında kullanılabilir.

Elgün

“El” (ülke, diyar) ve “gün” (ışık, zaman) birleşimi; vatan ve aydınlık.

Elik

“Elik” (dişi keçi) kelimesiyle zarif ve doğayla iç içe bir mana.

Ergül

“Er” (cesur) ve “gül” birleşimi; cesaretle bütünleşen güzellik.

Erlik

Genelde mitolojik bir varlığa atıf olsa da “güçlü ruh” anlamında yorumlanabilir.

Esen

“Sağlıklı, dinç” demek; klasik bir Türkçe selamlaşma ifadesi olarak da bilinir.

Eser

“Ortaya konan iş, yapıt” anlamı; kalıcı iz bırakma vurgusu.

Evrin

“Evrilmek, dönüşüm geçirmek” anlamını çağrıştıran bir türetme.

Ezgün

“Ezgi” (melodi) ve “-gün” ekinden; melodik, ahenkli bir yaşam.

Fagül

“Fa” (parlak, ışık) ve “gül” birleşimi olarak yorumlanabilir.

Falga

Eski Türkçede “kahin, fal bakan” manalarıyla bağlantılı olabileceği düşünülür.

Fanu

Bazı lehçelerde “parlamak, görünmek” fiilinden türeyen bir sözcük.

Faya

Eski Türkçe benzeri dillerde “ışıltı, parıltı” anlamında kullanılır.

Ferig

“Fer” (ışık, parlaklık) kökünden türeyen bir ad.

Fesir

“Fesat” kökünden gelmez; eski metinlerde “açıklama, kavrama” manasında kullanıldığı rivayet olunur.

Fetire

“Başlangıç, taze dönem” anlamında, yeni bir devrin simgesi.

Fidan

Modern Türkçede “genç ağaç” demek; eski kaynaklarda büyüme, gelişme sembolü.

Firay

“Fir” (uzak) ve “ay” birleşimi; “uzakta parlayan ay.”

Gökçe

“Gök” kelimesinden; gökyüzü gibi engin ve özgür.

Gökdal

“Gök” ve “dal” birleşimi; doğanın gökle bütünleşmesi.

Gökşin

“Gökyüzü benzeri” veya “mavi parlaklık” anlamıyla türetilmiş.

Gonca

Henüz açılmamış çiçek, potansiyel ve tazelik ifadesi.

Gözde

Değer verilen, sevilen kişi anlamıyla eski metinlerde de rastlanır.

Güçer

“Güç” ve “er” birleşimi; güçlü kişi, kararlı karakter.

Gülhan

“Gül” ve “han” (lider) birleşimi; zarif liderlik.

Gülhanım

Eski dönemde “hanım” unvanıyla zarafet vurgusu taşıyan bir ad.

Günal

“Gün” ve “al” (kırmızı) birleşimi; güneşin kızıl ışıltısı.

Günçiçek

“Gün” ve “çiçek” birleşimi; güneş gibi açan çiçek.

Hakanur

“Haka” (gerçek) ve “nur” birleşimi; gerçeğin ışığı.

Halkız

“Hal” (durum) ve “kız” birleşimi; durumu güçlü kız.

Harcan

“Har” (ateş) ve “can” birleşimi; ateş gibi canlı ruh.

Hatun

Eski Türklerde “saygın kadın, eş” anlamında unvan.

Hazal

Modern dönemde “dökülen kuru yaprak” anlamıyla bilinse de tarihî metinlerde de rastlanır.

Helin

“Yuva, sığınak” manasında bazı eski lehçelerde yer alır.

Hima

“Korunan, muhafaza edilen” anlamında bir kavram.

Hindal

“Hin” (ince zeka) ve “dal” birleşimi; zarif zekâ vurgusu.

Ilgım

Serap, hayal anlamında; uzak ve gizemli görünen güzellik.

Ilıkay

“Ilık” ve “ay” birleşimi; ılık ay ışığı gibi yumuşak bir aydınlık.

Irakız

“Uzak” ve “kız” sözcükleriyle, farklı diyarlardan gelen kız manası.

Irgıl

“Akmak, süzülmek” fiiline yakın bir kullanım; akıcı karakter.

Işık

Aydınlığı temsil eden, klasik ama güçlü bir isim.

Işılay

“Işıl” ve “ay” birleşimi; parlak ay ışığı.

Itır

Hoş koku, eski zamanlarda sevilen bitkilerden esinlenir.

İbegül

“İbe” (temiz, saf) ve “gül” birleşimi.

İdegün

“İde” (iyi, esen) ve “gün” birleşimi; “iyi gün” dileği.

İdil

Volga Nehri’nin Türkçe adıdır; büyük ve akıcı suyu temsil eder.

İksar

Bazı kaynaklarda “bolluk, genişlik” manasıyla yer alır.

İlkim

“İlk evladım” veya “ilk değerim” anlamını yansıtan modern bir yorum.

İlsu

“İl” (ülke, memleket) ve “su” birleşimi; memleketin yaşam kaynağı.

İnci

Kıymetli mücevher; değerli ve nadide varlık.

İpek

Yumuşak ve narin kumaş; zarafet ifadesi.

İra

Bazı lehçelerde “güçlü irade” veya “iri yapılı” anlamıyla anılır.

İren

“Barış, huzur” manasında eski bir kelime.

İzem

“Ululuk, büyüklük” anlamı taşıyan bir sözcük.

Jale

“Çiy tanesi, şebnem” anlamıyla bilinen zarif bir ad.

Jülide

“Dağınık saç” manası, edebiyatta da yer alan bir isim.

Kayra

Eski Türkçede “iyilik, lütuf, tanrısal yardım.”

Keklik

Kuş adı olarak zarifliği ve hızı simgeler.

Kopuz

Orta Asya çalgısı, müzik ve sanatla ilişkilidir.

Korkız

“Kor” (ateş) ve “kız” sözcükleriyle “ateş gibi kız.”

Kumsal

Sahil ve deniz kıyısı, doğal güzellik vurgusu.

Kutluay

“Kut” (uğur) ve “ay” birleşimi; uğurlu ay ışığı.

Ladin

Bir ağaç türü olup yeşili ve doğayı simgeler.

Laçin

Yırtıcı bir kuş adı; özgürlüğü ve gücü yansıtır.

Lagül

“La” (notası veya vurgu) ve “gül” birleşimi; müzikle çiçek zarafetini birleştirir.

Latun

“Altun” kelimesine benzer şekilde “değerli, altın” vurgusu.

Layık

“Layık olmak, uygun” manasında eski bir sözcük.

Lerzan

Titreme, ince sarsıntı; edebiyatta da kullanılan bir isim.

Levin

“Yıldırım, şimşek” anlamlı kelimelerden türediği düşünülür.

Leyan

Bazı kaynaklarda “parlak” ve “ışıldayan” manalarını taşır.

Liman

Deniz sığınağı manasında; huzur ve korunaklı olma çağrışımı.

Lina

Türkçeye başka dillerden geçmiş olsa da zarif tınısıyla özdeşleşebilir.

Mergen

“Usta okçu, nişancı” demektir; keskin zekayı da temsil eder.

Merih

Modern dilde Mars gezegeni; eski gökbilim kaynaklarına da girer.

Miray

“Mi” (notası) ve “ay” birleşimiyle müzik ve gök cismi bütünleşmesi.

Miran

Kızlarda ender kullanılan “huzur, barış” çağrışımlı bir ad.

Morgül

“Mor” ve “gül” birleşimi; rengin asaletini yansıtır.

Mula

Bazı lehçelerde “toplanma, buluşma” anlamıyla anılır.

Müge

İnci çiçeği olarak saflık ve zarafet ifadesi.

Nalan

“İnleyen, seslenen” anlamlı klasik bir ad.

Narin

“Zarif, ince” manasında Türkçe kökenli bir söz.

Nas

“İnsan, topluluk” manasına gelebilecek bir kelimeden.

Nava

Orta Asya lehçelerinde “melodi, ezgi” demektir.

Neva

“Ses, ezgi” anlamında bir makam adı.

Nevin

Yeni, taze anlamına gelen “nev” kökünden.

Nira

“Işık saçan” veya “ışığın kaynağı” anlamına yakın türetme.

Niral

“Nira” ve “al” (kırmızı) birleşimi; ışık ve coşkunun ifadesi.

Okşan

“Okşamak” fiilinden; şefkat ve sevgi dolu dokunuş.

Olcay

“Şans, talih” demektir; kız ismi olarak da kullanılır.

Olgun

Olgunluk ve bilgelik; kız adı olarak da tercih edilebilir.

Onar

“Tamir etmek, düzeltmek” fiilinden; iyileştirici gücü simgeler.

Oygar

“Oyun” ve “ar” (temiz) birleşimi; neşeli saflık.

Ödül

Armağan, karşılık; değer vermeyi simgeler.

Ögel

“Öğe” (parça, unsur) ve “-l” eki; önemli öğe, değerli parça.

Ögüt

“Nasihat, yol gösterme” anlamında; bilgelik vurgusu.

Önay

“Ön” ve “ay” birleşimi; önde gelen ay ışığı gibi.

Örgen

“Örmek, birleştirmek” fiilinden; birliktelik vurgusu.

Örnek

Esin kaynağı olan, örnek teşkil eden manası.

Övün

“Kendini takdir etme, gurur duyma” anlamında.

Öyke

“Öykü” kelimesinin farklı bir ses dönüşümü, hikâye ve masal vurgusu.

Özün

“Öz” ve “-ün” ekinin birleşimi; özdeşlik ve samimiyet ifadesi.

Pagul

Bazı lehçelerde “yaprak” veya “çiçek” manası olduğu söylenir.

Parla

Işıl ışıl parlayan anlamında kullanılır.

Parlan

“Parlaklık” manasını güçlendiren türetme.

Pegün

“Pe” (sonra) ve “gün” birleşimi; gelecek zamanı ifade eder.

Pelgin

“Belgin” ses dönüşümü; belirgin, açık anlamında olabilir.

Pergül

“Per” (kanat) ve “gül” birleşimi; uçan çiçek gibi zariflik.

Perva

“Korku, endişe” manasında Farsça kökenli olsa da Türkçeyle bütünleşmiş.

Petek

Arıların bal yaptığı yapı; üretkenlik ve tatlılık sembolü.

Pınar

Kaynak suyu; hayat ve bereket simgesi.

Pulat

“Çelik” anlamına gelir; sağlamlığı vurgular.

Raba

Eski metinlerde “büyük, ulu” manasına gelebilir.

Rabıgül

“Rabıta” (bağ) ve “gül” birleşimi; sevgi bağı ifadesi.

Ragül

“Ra” (ışık, parlak) ve “gül” birleşimi; ışık saçan gül.

Raika

Bazı dillerden geçişle “temiz, saf” anlamı.

Rasal

Yıldız isimlerinden esinlenerek “baş, zirve” vurgusu.

Rayhan

Aslen “Reyhan” çiçeğinin varyantı; hoş koku ifadesi.

Renç

“Renk” kelimesinin eski bir formu veya ses değişimi.

Rüzgâr

Esinti, hareket ve özgürlük sembolü.

Sanem

Put, ikonik güzellik; asıl olarak Arapça kökenli olsa da Türkçede yerleşmiş bir isimdir.

Sarper

“Sar” (sarmak) ve “er”; güçlü sarma, koruma manası.

Satı

“Yüz, görünüm” manasında; eskiden kadın adı olarak da kullanılmış.

Savran

“Savurmak, dağıtmak” fiilinden; enerjik hareketlilik.

Saygül

“Say” (hürmet) ve “gül” birleşimi; nezaketli güzellik.

Selek

“Se” (söylemek) ve “lek” (iz) birleşimi; söz izleri vurgusu.

Sengül

“Sen” ve “gül” birleşimi; yakınlık ve güzellik ifadesi.

Serim

“Ser” (baş) ve “-im” eki; öncü, önder.

Sunuk

“Sunu” (armağan) ve “-k” eki; hediye gibi değerli.

Süray

“Sür” (ileri gitmek) ve “ay” (ışık) birleşimi; ilerleyen ay ışığı.

Şafak

Gün doğumundan önceki aydınlık; yeni başlangıç sembolü.

Şahika

Zirve, doruk; en üst nokta.

Şahsenem

Efsanevi hikâyelerdeki güzel kadın karakteri simgeler.

Şamral

Bazı lehçelerde “ışıklı yer” veya “aydın diyar” çağrışımı.

Şanal

“Şan” (ün) ve “al” (kızıl) birleşimi; parlak ün.

Şarık

“Parıldayan, aydınlatan” anlamında Arapça kökenli olsa da Türkçede yer bulur.

Şavkı

“Şavk” (parıltı) kökünden; ışıltılı duruş.

Şebnem

Çiy tanesi, sabahın tazeliği.

Şehlem

“Sehl” (kolay) ve “em” (iş) birleşimi; kolay iş, rahatlık.

Şenay

“Şen” (neşeli) ve “ay” birleşimi.

Şerbet

Tatlı içecek, sohbet ve dostluk simgesi.

Tagül

“Ta” (dağ) ve “gül” birleşimi; dağ çiçeğinin zarafeti.

Tamay

“Tam” (bütün) ve “ay” birleşimi; kusursuz ay ışığı.

Taylan

Genelde erkek ismi bilinse de “uzun ve zarif” manasıyla kızlarda da kullanılabilir.

Teber

Eski bir balta türü; keskinlik ve güç simgesi.

Tılsım

Gizem, büyü anlamında.

Tigen

“Değmek, ulaşmak” fiilinden; hedefe varma vurgusu.

Toganur

“Toga” (geleneksel giysi) ve “nur” birleşimi; geleneksel ışık.

Tomur

Çiçek veya yaprak açmadan önceki hal; potansiyel simgesi.

Tuna

Büyük bir nehir adı; akış ve süreklilik sembolü.

Ufuk

Gökle yerin birleştiği hayali çizgi; geniş vizyon.

Uldız

Yıldız kelimesinin eski bir söylenişi; parıltı, rehberlik.

Umay

Türk mitolojisinde çocukları koruyan tanrıça.

Umhan

“Umut” ve “han” birleşimi; umut lideri.

Ural

Dağ silsilesi adı; sağlamlık, yücelik.

Urgu

“Çekmek, cezbetmek” anlamında; çekici güç.

Usal

“Aklı başında, mantıklı” demek.

Usçu

Benzer şekilde “akılcı, mantıklı” manası.

Utay

“U” (yüksek) ve “tay” (yavru at) birleşimi; yüksek enerjili yavru.

Uvak

“Ufak, küçük” kelimesinin eski bir ses dönüşümü.

Uzay

Sonsuzluk ve genişlik vurgusu; sınırsız evren.

Übey

Bazı lehçelerde “sevimli, küçük” manasında.

Ülgen

Eski Türk mitolojisinde “Yaratıcı Tanrı, en yüce varlık.”

Ülkü

İdeal, amaç; eski dönemde çok kullanılan bir kavram adı.

Ünay

“Ün” ve “ay” birleşimi; ünlü ay, parlak ay.

Ünsel

“Ün” ve “sel” birleşimi; yayılan ün.

Ünsu

“Ün” ve “su” birleşimi; tanınırlığın akışı.

Üral

Ural dağlarına atıf, yüksekliği simgeler.

Üray

“Ü” (yüce) ve “ray” (ışık, yol); yüce ışık.

Ürme

“Yükselme, tırmanma” anlamına gelebilir.

Üzüm

Meyve adı; bereket ve tatlılıkla özdeşleştirilir.

Varga

“Kurt” anlamında kullanılmış eski bir sözcük.

Varın

“Var olma” kökünden türeyen; mevcudiyete vurgu.

Veda

Arapça kökenli olsa da “ayrılık, son” anlamıyla Türkçede de yerleşik.

Vefa

Sadakat, sözünde durma; kadim bir değer.

Veha

“Vaha” (çöl ortasında su kaynağı) ses dönüşümüyle; hayat veren yer.

Verda

Bazı dillerde “gül” anlamı taşıyabilir, Türkçede de kabul görmüş.

Vesim

“Güzel yüz” anlamına yakın Arapça köklerden etkilenmiş olabilir.

Vigan

“Geniş toprak, ova” manasında bir türetme.

Vira

Farklı dillerde “yola çıkmak” fiiliyle bağlantılı; yeni başlangıçlar.

Yaba

Tarımsal bir alet olsa da mecazen üretkenliği simgeleyebilir.

Yadigar

“Hatıra” anlamında eski ve değerli bir kelime.

Yalgül

“Yalın” (sade) ve “gül” birleşimi; sade güzellik.

Yaprak

Bitkilerin yeşil ve can veren bölümü, tazelik sembolü.

Yaşam

Hayat, canlılık; güçlü anlam.

Yelda

Uzun gece, kış dönümü; sembolik değeri yüksek.

Yonca

Üç yapraklı bitki, bereket ve şans ifadesi.

Zahide

“Dindar, sofu” manası; Türkçede yerleşik.

Zambak

Hoş kokulu beyaz çiçek; zarafet sembolü.

Zarife

Zarafet, incelik manasında.

Diğer kız listeleri